iDool

Ok, een dubbele woordspeling (allen tezamen: hoe literair!). De apple-i, wegens aanhoudend gepest wegens mijn mac-switch. En ‘dool’, uit mijn geliefde dialect, best te omschrijven als ‘dommerik, idioot, onbenul’.

Terzake. Ik heb net één van de afleveringen van de voorrondes van Idool 2007 gezien. Jaja, na die uitspraak hou ik me klaar om als sociale paria door het leven te gaan. Tweede boude uitspraak: ik heb gelachen met een aantal deelnemers. Totaal niet deontologisch correct, met onbekenden dan nog. Niet lachen om, lachen met. Lachen om zou suggereren dat het de bedoeling is van sommigen om grappig te zijn – en soms denk je dat ook – maar als je dan hun getormenteerd gezicht ziet bij de vernietigende uitspraken van de jury weet je wel beter.

Waarom is idool zo grappig?
Mocht het je zelf overkomen, je zou niet lachen. Je ziet immers de dromen van die andere jongadolescenten verpulverd worden. Op een moment waar ze zich kwetsbaar voor moeten opstellen. Op nationale televisie. In een YouTube tijdperk.
Mocht het je vrienden overkomen, je zou niet lachen. Zou je ze waarschuwen niet deel te nemen? Nee, want je zou hen kunnen kwetsen. Ja, want de jury (+ nationale televisie + YouTube) rukt meteen het hart eruit (en de stembanden, als ze konden).

Ikzelf behoor tot de categorie middelmatig tot slechte zanger. De douche, dat gaat nog (het zoemende geluid van de waterstralen filtert valse tonen). In de boze buitenwereld zing ik amper, maar troost ik me met de idee dat ik een ongelooflijke X-factor heb (allen tezamen: shut the X up!).