Reünificatie

Gisteren ben ik teruggekeerd naar Geraardsbergen voor een last-minute mini-reünie. Caroline, eentje van het vriendenkliekje van weleer, had een huis gekocht en gaf een housewarming. Toen ze me begin deze week belde met ‘iets te melden’ dacht ik dat ze mij (en onbestaande partner) zou uitnodigen voor haar huwelijk.

Intermezzo: Dit geeft misschien een beeld van hoe lang het geleden was dat ik de bende nog eens zag. Waarom zo lang wachten? Verscheidene redenen eigenlijk. Enerzijds omdat we allen met drukke agenda’s zitten (Young professionals, weet je wel). Anderzijds omdat ik me van nature ongemakkelijk voelde tussen hen, omdat ze naar mijn aanvoelen ‘al veel verder stonden’ in hun leven. Drie van hen brachten de vriendin mee waarmee ze al 7 jaar samenzijn, eentje kondigde een verloving aan.

Toen Caroline me de housewarming aankondigde, grapte ik over mijn vals aanvoelen van haar nakend huwelijk. Toen ze zei dat ze reeds een jaar single was, dacht ik bij mezelf ‘hey, dan ben ik die avond niet de enige single, ik doe het.’ (sic)

Het was een heerlijke avond, veel te lang uitgesteld. Nu mijn leven professioneel stabiel is, voelde ik me ook meer part of the group. Vreemd toch wel, want op geen enkel moment gaven ze mij het signaal er niet bij te horen, ze waren blij dat ik er nog eens bij was.

It’s all in the head.