Aan mijn liefste oma?

Een korte blog. Ben eergisteren mijn oma gaan bezoeken in Geraardsbergen. Ze heeft een zoveelste aanval gekregen en ligt nu comateus ter observatie in het ziekenhuis. Zijzelf als een plant in bed (alles via baxters: voeding, medicijnen,…), mijn pepe als een plant ernaast (lees: hoopje verdriet dat rouwt om zijn vrouw).

En mezelf deed het (verrassing verrassing) bitter weinig. Dus ging ik me afvragen waarom.
Is het omdat ik toen ze nog ‘leefde’, ik er al niet erg mee opschoot (wegens het: ‘gij ga nog eens een meiske heel gelukkig maken’-aspect).
Is het omdat ik eigenlijk meer inzit met de impact die haar toestand heeft op mijn pepe (en op mijn papa, for that sake).
Is het omdat ik van nature als humanist niet geloof in leven na de dood en dat het alternatief dood voor mijn oma naar mijn aanvoelen menselijker is dan het leven als een plant?
Is het omdat ik een hart van steen heb?

Uiteraard zal ik niet huilen op de begrafenis, al zal ik ze wel missen. Ik denk dat dat huilen sowieso nooit zal gebeuren, al laat ik (traanklier)openingen voor mama, papa, Jurgen en Bertje. En nee, ik ga er niet van uit dat zij eerst zullen gaan, zo morbide ben ik niet…